Δεν θέλω να πάω σχολείο…

Πώς αντιμετωπίζεται;

 

Τα σχολεία ήδη άνοιξαν αλλά υπάρχουν και πολλοί γονείς που αντιμετωπίζουν δυστυχώς την άρνηση του παιδιού τους να επιστρέψει στα θρανία. Η συμπεριφορά αυτή μπορεί να είναι απολύτως φυσιολογική, κυρίως όταν αφορά τις πολύ μικρές ηλικίες, ή και ανησυχητική. Συχνά, όμως, οι γονείς “θυμώνουν με την άρνηση του παιδιού τους να πάει στο σχολείο και το μαλώνουν. Ωστόσο αυτό μόνον αρνητικά μπορεί να λειτουργήσει, αφού επιβαρύνει το ήδη υπάρχον πρόβλημα του παιδιού και το οδηγεί στο να πάψει να το επικοινωνεί. Επομένως, οι γονείς θα πρέπει να στέκονται στο πλευρό του παιδιού τους, χωρίς να το κρίνουν αλλά και χωρίς να επιρρίπτουν ευθύνες στον εαυτό τους γι’ αυτό που συμβαίνει”, εξηγεί η Παιδοψυχίατρος – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια, και Επιστημονική Συνεργάτης Παίδων ΜΗΤΕΡΑ κα Φρίντα Κωνσταντοπούλου, η οποία θα …φωτίσει στη συνέχεια αυτό το τόσο σημαντικό  πρόβλημα πολλών παιδιών.

Η σχολική άρνηση επηρεάζει με σχεδόν την ίδια συχνότητα …

…αγόρια και κορίτσια και διακρίνεται σε οξεία (1 μήνα – 1 έτος) και χρόνια (μεγαλύτερη από 1 έτος). Μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε σχολική βαθμίδα, από τον παιδικό σταθμό έως και το λύκειο.  Να θυμάστε πως όταν συμβαίνει σε πολύ μικρά παιδάκια που βρίσκονται στη φάση της προσαρμογής, είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο που δεν εμπνέει ανησυχία.

Το παιδί ξαφνικά δεν θέλει να πάει σχολείο

Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι δεδομένο ότι κάποιο πρόβλημα υπάρχει και απαιτεί επείγουσα διερεύνηση. Μπορεί να παρουσιάζει αυτήν την συμπεριφορά για δύο βασικούς λόγους: -Είτε δέχεται bullying, (εκφοβισμό, μη αποδοχή κ.λ.π.) ή αντιμετωπίζει δυσκολία στο να συναναστραφεί κοινωνικά με τα υπόλοιπα παιδιά ή ακόμα και έναν συνδυασμό αυτών.

Προσοχή!

Μπορεί επίσης να αντιμετωπίζει : -Μαθησιακές δυσκολίες,- αγχώδη διαταραχή με σωματοποίηση, -Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), ι-δεοψυχαναγκαστική διαταραχή, -καταθλιπτική διαταραχή, -υπεραπασχόληση με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές ή -εξάρτηση από ουσίες στις μεγαλύτερες ηλικίες.

 

ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΑΣ

 

-Υπάρχουν φορές που η σχολική άρνηση είναι πάρα πολύ έντονη;

“Πολλές φορές τα παιδιά που αντιμετωπίζουν δυσκολίες κοινωνικότητας πέφτουν θύματα bullying, καθώς και όσα έχουν κάποια διαφορετικότητα. Εάν παράλληλα αντιμετωπίζουν δυσκολία και τα ίδια στο να σταθούν κοινωνικά, τα πράγματα είναι τραγικά γι’ αυτά, οπότε η σχολική άρνηση είναι πάρα πολύ έντονη”, εξηγεί η ειδικός.  

-Αιτία της άρνησης μπορεί να είναι και θλιβερά οικογενειακά γεγονότα;

Ναι. Υπάρχουν και παιδιά, τα οποία χωρίς να έχουν δικά τους παθολογικά προβλήματα, δεν θέλουν να πάνε στο σχολείο λόγω οικογενειακών ψυχοπιεστικών γεγονότων (π.χ. πένθος, διαζύγιο, οικονομικά προβλήματα κ.ά.). Στην περίπτωση αυτή θεωρούν την οικογένεια αδύναμη να τα αντιμετωπίσει και αναλαμβάνουν έναν παράδοξο, προστατευτικό ρόλο που τα κρατά στο περιβάλλον του σπιτιού.

“Σε μια περίπτωση διαζυγίου”, εξηγεί η κ. Κωνσταντοπούλου, “όπου η μητέρα έχει μείνει μόνη της, ένα παιδί μπορεί να θέλει να μένει στο σπίτι, γιατί την αισθάνεται αδύναμη, όπως και όταν υπάρχει μια ασθένεια μέσα στο σπίτι. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι γονείς πρέπει να καταστήσουν σαφές στα παιδιά ότι είναι δυνατοί και μπορούν να διαχειριστούν την κατάσταση”.

-Σε ποιά ηλικία παρουσιάζεται η σχολική άρνηση;

Παρότι μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε ηλικία, η σχολική άρνηση είναι εντονότερη στην ηλικιακή ομάδα των 10-13 ετών.

«Σε αυτή τη φάση, τα παιδιά συνειδητοποιούν τις δυσκολίες, ενώ επίσης πρόκειται για μια ηλικία που έχουν πολύ ανάγκη τους συνομήλικούς τους. Έτσι, εάν ένα παιδί δεν μπορεί να τους έχει στη ζωή του, είτε λόγω δικών του δυσκολιών, είτε επειδή οι άλλοι δεν το αποδέχονται, αποφασίζει να κλειστεί μέσα στο σπίτι”, σημειώνει η ειδικός.

Προσοχή!

Οι γονείς θα πρέπει να παρακολουθείτε τα παιδιά σας για προσυμπτώματα, όπως δικαιολογίες για να μην πάνε σχολείο (π.χ. πονάει η κοιλιά τους), εριστικές συμπεριφορές , κ.ά..

 

Πώς αντιμετωπίζεται ;

Είναι σημαντικό να υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των γονέων και των παιδιών. Εάν υπάρχει αυτή η επικοινωνία και το παιδί εξομολογηθεί το πρόβλημά του στους γονείς του και εφόσον πρόκειται για κάτι που αυτοί μπορούν να αντιμετωπίσουν (π.χ. bullying), το πρόβλημα τελειώνει εκεί. Όταν, όμως, το παιδί δεν εκφράζεται, θα πρέπει να απευθυνθούν σε έναν ειδικό προκειμένου να βρεθεί λύση.

 

Ευχαριστούμε την Παιδοψυχίατρο- Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια, και Επιστημονική Συνεργάτη Παίδων ΜΗΤΕΡΑ κα Φρίντα Κωνσταντοπούλου, για τις πληροφορίες που μας έδωσε.

 

 

Μαρία Ορφανίδου